ನಾನು, ಅನಂತತೆ, ಅಸ್ತಿತ್ವ

ಓ ಸೃಷ್ಟಿಯೇ, ನೀನು ನನಗೆಷ್ಟು ಸ್ವಂತ? ನನ್ನೀ ಜೀವನದುದ್ದೇಶವೇನು? ನನ್ನ ಅಂತರಾಳಕ್ಕೆ ಉಸಿರನ್ನು ಕೊಡುವವರು ನನಗೆ ದೊರಕುವವರೆಗೂ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಅರಿಯಬಯಸುವೆನು. ನೀನು ನನಗೊಂದೇ ಜೀವನವನ್ನು ನೀಡಿದ್ದರೂ ನಾನು ನನಗೆ ಹಲವಾರು ಜೀವನವನ್ನು ನೀಡಿರುವೆನು. ಆದರೆ ಇಂದು ನನ್ನಂತರ್ಮುಖಿಯನ್ನಂತ್ಯಗೊಳಿಸಿ, ನಿನ್ನನ್ನು ನಿನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲೇ ನೋಡಿ ತಿಳಿಯಬಯಸುವೆನು ನಾನು. ನೀನೂ ಅಮರಳಲ್ಲ, ನಾನೂ ಅಮರನಲ್ಲ. ಅನಂತತೆಯಲಿ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರಿಗೂ ಅಸ್ತಿತ್ವವಿಲ್ಲ. ಅನಂತತೆಗೆ ಅರ್ಥವೆಂಬುದಿಲ್ಲ!

ನನ್ನ ಹೊರಗೆ ನನ್ನವರನು ಹುಡುಕಿ ನಿನ್ನೆಯವರೆಗೆ
ನನ್ನೊಳಗೆ ನಾನಿಂದು ಅರಿತೆನು ನಾನೊಬ್ಬನೆ ನನಗಿನ್ನು
ನವ ವಿಚಾರಗಳ ನವ ಜ್ಞಾನಗಂಗೆಯು ನನ್ನೊಳಗೆ
ನನ್ನನೇ ಗೆಲ್ಲಿಸಿ ಹರಿದು ಸೇರಿತು ನನ್ನಂತರಾತ್ಮವನು

ನಾನಡಗಿರುವೆನಿಂದು ನನ್ನೆದೆಯ ಕೊನೆಯ ದನಿಯಲಿ
ನನ್ನ ಕಾಲವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕಳೆದು, ಮರೀಚಿಕೆಯಲಿ ಮಿಂದು
ಅಂತರ್ಮುಖಿಯು ಸತ್ಯ ಅಸತ್ಯಗಳಾಚೆ ಮರೆಯಾಗಲಿ
ಉಸಿರಿರಲಿ, ಹೆಸರಿರಲಿ, ಅಂತಿಮಾನಂದವನರಿಯಲಂದು

ನಾನಿನ್ನು ನನ್ನವನಲ್ಲ, ನಾನು ಅವಳದಂತೂ ಎಂದೆಂದಿಗೂ ಅಲ್ಲ
ಮರೀಚಿಕೆಯೇ ನಿಜ ನನ್ನದೆಂಬುದೆಲ್ಲ, ಅನಂತತೆಯಲಸ್ತಿತ್ವವೆಂಬುದಿಲ್ಲ