ಹೃದಯದಲಡಗಿರುವ ಹೂವೇ....

ಅದೊಂದು ಸುಂದರ ಸಂಜೆ, ಹೂದೋಟದಲಿ ಯಾರದೋ ವಿಚಾರದಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದೆ. ಚಿಟ್ಟೆಯೊಂದು ಹಾರುತ್ತ ಹಾರುತ್ತ, ಎಲ್ಲ ಹೂಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಕೊನೆಗೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿತು, ಎನ್ನೆದೆಯಮೇಲೆ.
ಅದಾವ ಹೂವು ಎನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಡಗಿದೆಯೋ ಎನಗೆ ತಿಳಿಯದು. ಆದರೆ ಅದರ ಸುವಾಸನೆಯೇ ಮುಂದಿನ ಪುಟದಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಬರೆಯಲು ಸ್ಫೂರ್ತಿ ನೀಡಿತು.
ಹೂವು ಏನೇ ಆದರು, ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದರೂ ನನಗೆ ಭಯವಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಅದರ ಸುವಾಸನೆ ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ನೆಲಸಿಬಿಟ್ಟಿದೆ.

ಸಂಜೆ ಸೂಸುತಿದೆ ಸಂಭ್ರಮದಲಿ ಕೆಂದಾವರೆಯ ಕಂಪು
ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ ನೆನೆಯಲು, ಮನಸಿಗೆ ನಿನ್ನ ನಗುಮೊಗದ ತಂಪು
ಘೋರ ಗರ್ಭವೊಡೆದು ಚಿಮ್ಮಿತು ನಿನ್ನೊಲುಮೆಯ ಬುಗ್ಗೆಯಿಂದು
ಮೌನದ ಮಾಯೆಯಲಿ ಕರಗಿ ನಾನಾಗಿರುವೆ ಕುಂಕುಮದ ಬಿಂದು

ಹೊತ್ತು ನಡೆಯುತಿರುವೆನು ಇರುಳಲಿ, ಹೊರಲಾಗದ ಕೊರಗಿನ ಹೊತ್ತಿಗೆಯ
ಬಿಕ್ಕು ಬಿತ್ತುತಿರುವೆನು ನಿನ್ನಲಿ, ಮರೆಯಲಾಗದೆ ಆ ಕ್ಷಣಗಳ ಚುಂಬನವ
ಎತ್ತ ನಡೆದರೂ ಜಡಿ ಮಳೆಯಲಿ, ಕೊನೆಯಿಲ್ಲದ ಭಾವನೆಗಳ ಸ್ಪರುಷವ
ಕಂಡು ನೇಸರನು ಕಟ್ಟಿದನು ನಮ್ಮನಗಳ ನಡುವೆ ಸಪ್ತವರ್ಣಗಳ ಸೇತುವೆಯ

ಎಷ್ಟು ತಡೆದರೂ ನನ್ನ, ತಾಳಲಾರೆ ನೀನಿಲ್ಲದ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನ
ಕಣ್ಣು ಕಂಡಿತು ತನ್ನ, ಮಾಯದೆ ಮರೆಯಾಗಿರುವ ಗಾಯಗಳನ್ನ
ಮಾತು ಉಸಿರನು ಮುತ್ತಿ, ಸೇರಿದೆ ನಿನ್ನ ಮನಸಿನ ಮೌನವನ್ನ
ನೋಟ ತುಟಿಗಳನು ಕಚ್ಚಿ, ಸುರಿಸಿದೆ ಬೆಳದಿಂಗಳ ಬೆವರನ್ನ

ಮೆಲ್ಲ ಮೆಲ್ಲನೆ ಬದುಕಲಿ, ಬೆರೆಸುತಿರುವೆ ಸುಮಧುರ ಸುಧೆಯನು
ಸ್ನೇಹರೇಖೆ ಅಳಿಯದಿರಲಿ, ಕೈಬಿಡೆನು ಕೊಡಲೇ ಜೀವ ಸಾಕ್ಷಿಯನು?
ಅರ್ಥವೇ ಆಗದ ಬದುಕಲಿ, ಹೊಸಬದುಕನು ನೀನು ರೂಪಿಸಿದೆ ನಂಬುವಿಯೇನು?
ಭರವಸೆ ಭಾವನೆಯಲರಳಲಿ, ನಾನಾಗುವೆನಂದು ಎಂದೆಂದಿಗೂ ನಿನ್ನವನು!